Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ciekawe miejsca - świat. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ciekawe miejsca - świat. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 18 sierpnia 2015

Nadrenia i Palatynat, czyli wyprawa szlakiem winnic w południowo-zachodnich Niemczech

Enoturystyka, bo tak się nazywa turystyka zjednująca wielbicieli i pasjonatów winorośli, staje się coraz popularniejszą formą spędzania urlopów w Europie. Poza możliwością degustacji dóbr jakimi obdarza nas ziemia, możemy z wnikliwością przyjrzeć się pracy producentów win, zwłaszcza tych regionalnych, jak również przejść się uliczkami prawdziwie pięknych, małych miasteczek, do których zapewne nie zaprowadziłby nas - gdyby nie nasz winny szlak - żaden rozsądny GPS świata. 

Mało kto wie, że za naszą zachodnią granicą znajdują się winnice, których nie powstydziłby się włoski plantator. Według samych Niemców jest to prawdopodobnie najpiękniejszy zakątek kraju, gdzie pokryte skąpanymi w ciepłym słońcu winoroślami zbocza pretendują do pierwszorzędnych elementów krajobrazu zaraz obok wijących się jak wstęgi lśniących rzek, tajemniczych zamków i malutkich, urokliwych miasteczek pełnych kameralnych kawiarenek i winiarni. 

Dolina Mozeli 

Naszą wycieczkę rozpoczynamy w Perl, malowniczej wiosce przy granicy z Francją. Nasz szlak to ponad 250 km wzdłuż urokliwej rzeki Mozeli. W pięciu tysiącach winnic znajdziecie tu aż 70 milionów krzewów winorośli. Pierwszy obowiązkowy przystanek to najstarsze niemieckie miasto Trier, założone w XVI w naszej ery przez cesarza Augusta. Zobaczycie w nim ogromny kompleks po cesarskich term. To tutaj wychował się Karol Marks i tutaj znajduje się najstarsza gotycka niemiecka świątynia a w niej relikwie... kawałek szaty Chrystusa. 



Odwiedzając Trier nie można zapomnieć o piwnicach winiarni Bischöfliche Weingüter - największego w regionie producenta rieslinga. 

Podążając szlakiem doliny Mozeli nie można ominąć malowniczych zamków. Reichsburg w Cochem, własność rodu z którego pochodziła żona Mieszka II, zamek Eltz oraz Thurant zaciekawią nie tylko pasjonatów historii. Szlak Mozeli kończy się w Koblencji, gdzie rzeka spotyka się z potężnym Renem w miejscu nazywanym potocznie Niemieckim Rogiem.

Dolina Renu 

Jeśli zdecydujecie się na podążanie szlakiem winnic w Dolinie Mozeli, nie odmawiajcie sobie również przyjemności poznania położonej nieopodal Doliny Renu. Rozciągający się wzdłuż tej jednej z największych niemieckich rzek szlak winny to ponad 540 km bogatych krajobrazowo terenów, wpisanych w 2002 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ren mija tu baśniowe zamki i ruiny i wcinając się w brzeg rzeźbi wysokie na kilkaset metrów klify. Wycieczkę najlepiej zacząć w Heidelbergu, gdzie zdobywając tamtejszą twierdzę Heidelberg Schloss będziecie mogli ujrzeć przepiękną panoramę miasta i samego Renu.

Ponadto wybierając się w podróż winnym szlakiem Doliny Renu warto odwiedzić muzeum Gutenberga w Wormacji, która to jest nazywana Riwierą Niemiecką. Ze względu na specyficzny klimat uprawia się tu figi, brzoskwinie, migdały i kiwi! Po drodze możecie odwiedzić słynny klasztor Eberbach znany m.in. z filmu Imię róży. Pasjonaci wina nie mogą natomiast przeoczyć miasta Rüdesheim. To właśnie tutaj znajduje się słynna Drosselgasse a na niej nieprzeliczone ilości winiarni. Winne miasteczko co roku przyciąga rzecze turystów z całego świata a swą urokliwością i atmosferą sprawia, że większość z nich wraca do Rüdesheim ponownie.

Choć europejska enoturystyka ma się całkiem dobrze, to w Polsce jest jeszcze nowością, która w dość szybkim tempie zjednuje sobie nowych pasjonatów. Dla mnie to świetny sposób na spędzenie urlopu i wolnego czasu, gdyż preferuję aktywną turystykę. W każdym z opisanych przeze mnie miast można wypożyczyć rower. W każdym znajdziecie urokliwą knajpkę i winiarnię, w której po trudach zwiedzania możecie wieczorem odpocząć, zasiadając do stołu z kieliszkiem rieslinga. Malowniczość tego regionu i bogactwo historyczne wynagrodzą Wam konieczność przejechania ponad 1200 kilometrów w jedną stronę. Jedyna wada: jest tu dość drogo, ale te pieniądze są warte swej ceny.



piątek, 28 listopada 2014

PEPPERKAKEBYEN, CZYLI PIERNIKOWE MIASTECZKO


Pod koniec listopada w norweskim Bergen odbywa się prawdziwie magiczne święto piernika. Ten festiwal światła i zapachu imbiru trwa aż do 31 grudnia, kończąc tym samym świąteczny czas. Pomysł budowania piernikowego miasta narodził się w 1991 roku, kiedy po raz pierwszy w jednym z centrów handlowych wystawiono do oglądania piernikowe miasto. Od tego czasu co roku przedszkolaki, uczniowie, całe rodziny a nawet miejscowi przedsiębiorcy z chęcią angażują się w to przedsięwzięcie wytwarzając w swoich domach piernikowe chatki, ludziki i całe ulice a następnie umieszczając je w piernikowym świecie.


Okazuje się, że chłodni Norwegowie potrafią się pięknie bawić. Każdy wypieka ciasteczka według tradycyjnego norweskiego przepisu. Ci, którzy mają mniej czasu mogą zakupić w sklepach specjalnie przygotowane na tę okazję wiaderka z masą piernikową dzięki czemu samo wypiekanie staje się dziecinnie proste. Piernikowe ulice są następnie dekorowane i oświetlane. Poza kolorowymi, pachnącymi imbirem chatkami powstają równie imponujące imbirowe mosty, latarnie, statki a nawet sylwetki ludzi przechadzających się po ulicach ośnieżonego cukrem pudrem miasta. Całość, pięknie podświetlona, przyciąga co roku rzecze turystów. Każdy mały konstruktor i urbanista zostaje odznaczony dyplomem i medalem - oczywiście z piernika. A chętnych do wspólnej zabawy każdego roku jest coraz więcej. Eh... jaka szkoda, że Polakom brakuje czasem takiej społecznej kreatywności. 


czwartek, 27 listopada 2014

MAROKAŃSKI TAGINE (TAJINE)

Tagine, tajine albo po prostu tażin to gliniane naczynie pochodzące z kuchni Maghrebu a wywodzące się przede wszystkim z Maroko. Służy do pieczenia mięs nad rozżarzonym węglem lub drewnem jednakże może być przyrządzone również w naszej domowej kuchni. Samo danie można przygotować na milion sposobów, dobierając składniki wedle uznania. Jeśli macie ochotę na małą podróż do Maroko i posiadacie lub planujecie zakupić tagine - serdecznie zapraszam, bo naprawdę warto. 

Słowem wstępu. 

Jeśli decydujecie się na zakup tagine wybierajcie te, które są jak najmniej zdobione. Wiem, że marokańskie motywy kuszą oczy i zmysły jednakże mając w zamiarze wykorzystywanie naczynia w kuchni wybierzcie najzwyklejsze, czysto gliniane. Chodzi o to aby w jak największym stopniu wykluczyć obecność toksycznych farb, lakierów, powłok itp.

Gdzie kupić tagine?

Najlepiej w Maroko. Jeśli wybieracie się tam na wakacje pamiętajcie o zakupie tego naczynia. Na miejscu będziecie mogli wybierać w wielkościach i walorach estetycznych. Konkurencyjna jest również cena. Jeśli nie wybieracie się sami może zrobi to ktoś z Waszych planujących akurat podróż znajomych. Ostatecznie tagine można zakupić również w Polsce m.in. na allegro i w internetowych sklepach marokańskich, jednak wybór będzie mniejszy a cena nieporównywalnie wyższa. 

Przed zastosowaniem, czyli co będzie potrzebne? 

Musicie pamiętać, że świeżo zakupiony tagine nie został jeszcze wypalony w taki sposób, aby nie pękł nam przy pierwszym użyciu, dlatego musicie to zrobić sami. Ja przez ok 24 godziny najpierw namaczałam tagine w wodzie a następnie osuszyłam, natarłam oliwą i włożyłam do zimnego piekarnika ustawiając temperaturę 150 stopni. Od czasu osiągnięcia tej temperatury tagine powinien przebywać w piekarniku ok. 2 godzin. Później wystarczy poczekać aż naczynie samoistnie się schłodzi i można już z niego korzystać. 

Przed przystąpieniem do przygotowywania marokańskiego dania warto zaopatrzyć się również w płytkę na palnik taką jak np. tu. Pamiętajcie, że korzystając z kuchenki indukcyjnej nie będziecie mogli używać tagine!

No i w końcu! Przepis na mój tagine...

nóżki kurczaka
drobno pokrojone warzywa: marchewka, pietruszka, seler, por, bakłażan, cukinia, pomidorki koktajlowe
cebula czerwona
kilka ząbków czosnku 
cytryna kiszona, przepis znajdziecie tu
oliwa z oliwek 
przyprawy wedle gustu i uznania, proponuję oregano, tymianek, sól, curry (możecie też kupić gotową mieszankę, ale lepsze efekty osiągnięcie dobierając smak sami)

Na dno naczynia wlewamy łyżkę oliwy z oliwek. Następnie układamy włoszczyznę i nóżki kurczaka. Cebulę kroimy w piórka i umieszczamy w naczyniu, podobnie jak pokrojonego na drobne kawałki bakłażana, cukinię i pomidorki. Na wierzchu układamy przeciśnięty przez praskę czosnek i dwie ćwiartki kiszonej cytryny. Przyprawiamy. Tagine przykrywamy przykrywką i na maleńkim ogniu (pamiętajcie o nakładce na palnik gazowy!) gotujemy przez ok 45 minut. Gotowe danie (sami przekonacie się jak pachnie!) serwujemy w tym samym naczyniu, w którym je przyrządzaliśmy. Smacznego! :-) 



środa, 12 listopada 2014

ZŁOTO MAROKA - OLEJEK ARGANOWY




Maroko to kolorowe suki na których można kupić wiele przepięknych i dekoracyjnych elementów wystroju wnętrz, ażurowe lampy, tkane złotą nicią bogate we wzory materiały, biżuterię, ceramikę, przyprawy, dywany, meble, antyki a nawet... środki magiczne. Wśród tych wszystkich wspaniałości i bogactw można również odnaleźć bogactwo, które nasyci nasze ciało... argan. Wyjątkowy wyciąg doceniony przez ludzi na całym świecie a produkowany JEDYNIE w Maroku. 

Nazywany przez Marokańczyków eliksirem młodości jest wykorzystywany w najlepszych europejskich ośrodkach SPA aczkolwiek... jego kulinarna odmiana z powodzeniem służy jako bardzo dobry dodatek do surówek i dań kuchni marokańskiej. Ostatnio miałam okazję zasmakować w surówce z dodatkiem oleju arganowego i muszę stwierdzić, że jego delikatny i subtelny aromat migdałowy z powodzeniem podbił moje kubki smakowe.

W skład olejku arganowego wchodzą: tokopherole, triterperalkohole, monoazylglyzerole, tłuszcze nasycone i nienasycone a także kwasy tłuszczowe OMEGA. Drzewo arganowe to jedno z najstarszych drzew na świecie, które ze względu na odpowiedni klimat występuje tylko na obszarze Maroka. Jego zdziczałe odmiany można znaleźć również na południu Hiszpanii jednakże nie nadają się one do produkcji pełnowartościowego wyciągu arganowego. Każde z drzew owocuje co drugi rok. Ciekawostką jest to, że owoce arganowca to prawdziwy kozi przysmak a najdroższe wersje kosmetyku są tworzone właśnie przy współpracy kóz, które wspinając się na kręte pnie drzew podjadają liście i owoce. W miejscu gdzie je wydalają wyrasta nowe drzewo. W tradycyjnej metodzie pozyskiwania nasion tubylcy korzystali z przetworzonych przez kozy owoców, co znacznie ułatwiało dostęp do wnętrza nasion (zmiękczało skorupkę) i przyspieszało proces produkcji cennego olejku.


Produkcją olejku trudnią się kobiety. Zebrane ziarna są suszone, prażone a następnie pozbawiane skorupy. Powstały mus rozcieńcza się przy użyciu wody a potem wyciska się z niego olej. Kuchenna jego wersja posiada orzechowy posmak i lekko czerwony kolor. Kosmetyczny olejek arganowy dzięki obróbce jest pozbawiany zabarwienia i smaku.  

Dlaczego jest taki drogi? Z jednego drzewa, które rodzi średnio 30 kg owoców wytwarza się zaledwie 1 litr olejku, którego produkcja zajmuje około 1,5 dnia. W Polsce 500 ml olejku kosztuje ok 110 zł. Będąc w Maroko można go kupić nieco taniej.

Właściwości? Opóźnia procesy starzenia, łagodzi objawy alergii, poprawia elastyczność skóry, łagodzi podrażnienia, działa przeciwzapalnie, nawilża, wspomaga pozbycie się cellulitu, przyspiesza gojenie, odżywia skórę i chroni naskórek przed przesuszeniem i pęknięciami.

Jest szczególnie polecany w pielęgnacji niemowląt, w miejsce oliwki. Jednakże należy wówczas wybierać olejki pozbawione substancji zapachowych, naturalne.



środa, 19 lutego 2014

Bawarskie zamki baśniowego Ludwiga

Nad przełomem rzeki Pollak w Alpach Bawarsko-Tyrolskich wznosi się bajkowy zamek nazywany Domem Łabędzia. Jest to jedna z kilku bawarskich pereł architektonicznych, które stały się pierwowzorem dla bajkowych zamków Walta Disneya. Ich pomysłodawcą i twórcą był żyjący w latach 1845-1886 król Bawarii Ludwig II Wittelsbach, kuzyn zapewne dobrze Wam znanej dzięki świetnej roli Romy Schneider, cesarzowej Austrii - Elżbiety Bawarskiej (Sisi). 

Mad King?
Moja przygoda z Neuschwansteinem rozpoczęła się około 16 lat temu gdy w jednym z zimowych wydań magazynu Focus dostrzegłam mini plakat z wizerunkiem zamku. Do dziś jest to jedno z moich ulubionych zdjęć krajobrazowych. Zimne barwy obrazu, niemalże czarne drzewa, zmrok, śnieg, mgła, baśniowy zamek, strzeliste wieże a w tle Alpy. Musiałam wiedzieć gdzie to jest, musiałam wiedzieć w czyjej głowie zrodził się ten jakże szalony aczkolwiek do granic romantyczny pomysł aż w końcu musiałam kiedyś tam pojechać. Architektonicznie budowla wyglądała tak, jakby wyszła spod ręki prawdziwie eterycznej kobiety, tym większe było moje zdziwienie, gdy okazało się, że za jej powstaniem stoi mężczyzna. Kim był? Skąd się wzięła jego wrażliwość? Być może jako nieodrodny wnuk jednego z największych mecenasów sztuki europejskiej - Ludwiga I Wittelsbacha to po nim odziedziczył umiłowanie do piękna. Być może największą rolę odegrał tu jego neurotyzm i zagubienie. Przecież nigdy nie chciał być królem a już na pewno nie w wieku 19 lat i w tak trudnych dla Bawarii czasach. Ze względu na wiek i chorobę psychiczną brata to jemu przypadło zarządzanie królestwem. Od małego zamykał się więc w marzeniach. Starogermańskie legendy o Parsifalu i Tristanie na tyle mocno zawładnęły jego głową, że cały majątek pochodzący z królewskiego skarbca przeznaczył na urzeczywistnianie swoich wizji. Rozpoczął budować bajkowe zamki: Neuschwanstein, Herrenchiemsee, Linderhof. Dziwactwo Ludwiga postępowało wraz z kolejnymi niepowodzeniami w polityce zagranicznej. Został mecenasem mocno zdemoralizowanego Ryszarda Wagnera doprowadzając swój kraj do bankructwa przez co nadano mu przydomek "szalony". Współcześni badacze twierdzą, że "nietypowe" zachowania bawarskiego króla nie wynikały z obłędu, lecz stresu i problemów nieodłącznie związanych ze sprawowaniem władzy przez wrażliwą jednostkę. Przerażony Ludwig ukrył się w swoim bajkowym świecie. Uznany za szalonego został siłą pozbawiony tronu i osadzony w izolacji na zamku Berg. 13 czerwca 1886 odnaleziono ciało króla i lekarza Bernharda von Guddena, który wcześniej wydał opinię o niepoczytalności, w wodach jeziora Starnberger See. Do dziś nie wiadomo czy było to samobójstwo czy też morderstwo.

Rycerze Graala nie chcieli by zadawano im pytania. (Wolfram von Eschenbach, Parsifal)

Szaleństwo Ludwiga do dziś budzi spory wśród historyków. Ja określiłabym jego dziwactwa mianem nieodkrytej Tajemnicy, którą zawsze chciał być dla siebie i innych. Jego zamki dla jednych są ucieleśnieniem kiczu, dla wrażliwców sensorem wyjątkowej historii, werterowskiego cierpienia, marzeń i bajek. Eklektyzm stylu Neuschwanstein uchodzi za typowy dla architektury XIX wieku. W zespole budynków stapiają się elementy sztuki romańskiej, gotyku (strzelistość, smukłe wieże, ażurowe zdobienia), sztuki bizantyjskiej (wystrój Sali Tronowej), które zostały dopełnione przez zdobycze technologiczne z epoki budowy. Na zamku wykorzystano ogrzewanie z użyciem cyrkulacji ciepłego powietrza, dostęp do bieżącej zimnej i ciepłej wody. Wedle zapisów drewniane łóżko Ludwiga przez ponad cztery i pół roku rzeźbiło piętnastu mężczyzn a w zamkowej wodnej grocie, wykorzystano nawet różnokolorowe efekty świetlne. Rocznie sam Neuschwanstein odwiedza blisko 1,3 mln turystów. Zwiedzanie odbywa się tylko z przewodnikiem i trwa około 35 minut. We wnętrzach nie można robić zdjęć. Niedaleko Zamku Łabędzia znajduje się Hohenschwangau, zamek młodości Ludwiga II. Wybudowany przez jego ojca Maximiliana, równie piękny.

Jeśli udało mi się zainteresować Was przedstawioną historią serdecznie zapraszam na stronę zamku gdzie znajdziecie więcej ciekawych informacji. Dla mnie jest to już pasja. W swojej kolekcji mam wiele niedostępnych obecnie publikacji dotyczących Ludwiga i jego zamków. Gadżety, które dostaję od bliskich wypełniają ściany i półki. Sama uległam czarowi łabędzia... 

Pozdrawiam Was serdecznie. Jeśli Wy również macie swoje ulubione ciekawe, historyczne miejsca, dajcie znać w komentarzach. Trochę zaniedbałam kategorię wycieczek i miejsc ale obiecuję poprawę. A przy okazji może przyrządzę coś bawarskiego. :-)

Zdjęcia zawarte w poście nie są mojego autorstwa. / The pictures in the post are not made ​​by me.
Original source: 

wtorek, 21 stycznia 2014

Bounty, czyli kokosowy raj / Coconut Paradise

Przeglądając zdjęcia z Dominikany zupełnie się nie dziwię, że jakaś mądra głowa marketingowca to właśnie Saonę (wyspa tropikalna położona na Morzu Karaibskim w archipelagu Wielkich Antyli) wybrała na miejsce kręcenia reklamy znanego batonika. Popatrzcie sami! Śnieżnobiały piasek, turkusowa woda, świetne światło i palmy. Ponadto nad głowami kokosy a obok karaibska, wpadająca w ucho muzyka. Kokos to świetny dodatek do deserów i uwielbiam jego smak. Zachęcona widokami postanowiłam przygotować prawdziwy kokosowy raj: mocno czekoladowe ciasto z dużą ilością wiórków. Jeśli nie lubicie bardzo słodkich ciast, możecie dodać mniej cukru. Zapraszam i smacznego! 

Kokosowe ciasto / Coconut Cake

Ciasto / Dough:
200 g masła / 200 g butter
200 g cukru / 200 g sugar 
200 g mąki / 200 g flour 
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia / 1,5 tsp baking powder
4 jajka / 4 eggs
4 łyżki mleka / 4 tbsp milk
4 łyżki ciemnego kakao / 4 tbsp dark cocoa

Masa / Filling: 
500 g mleka / 500 g milk 
6 łyżek kaszy mannej / 6 tbsp semolina 
200 g masła / 200 g butter 
200 g cukru / 200 g sugar 
200 g wiórków kokosowych / 200 g desiccated coconut

Polewa / Glaze: 
200 g czekolady gorzkiej ok 70% / 200 g 70% dark chocolate
100 ml śmietany 30% / 100 ml 30% cream 

Ciasto: Masło zmiksować z cukrem. Dodać pozostałe składniki. Blachę 30cm x 40cm  posmarować masłem i posypać bułką tartą. Przełożyć ciasto. Piec w temperaturze 180°C ok. 20 minut. 

Masa: Kaszę manną wsypać do mleka, dodać masło i zagotować. Wymieszać. Dodać cukier i wiórki. Gorącą masę wylać na ciasto. Ułożyć przy użyciu łyżki. Gdy masa przestygnie połamać czekoladę, rozpuścić w śmietanie w kąpieli wodnej i polać ciasto. 

Cake: Mix butter with sugar. Add remaining ingredients. Spread 30 cm x 40 cm baking pan with butter and sprinkle with breadcrumbs. Insert the cake. Bake at 180°C (360°F) about 20 minutes.

Filling: Pour semolina to the milk, add butter and bring to a boil.  Mix. Add sugar and desiccated coconut. Arrange with a spoon. When the mass has cooled break chocolate, dissolve in the cream (in a water bath) and pour over cake.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...